این روزها روحانی برای جلب آرای مردم به جای ارائه ی عملکرد، به همه چیز متوسل می شود.

منوط به تبعیت قوه قضائیه از ایده ها و نظرات خود(رئیس جمهور) دانست. سوال این است که رئیس جمهور محترم حقوقدان، چه اندازه به قانون اساسی مسلط است؟! و تا به حال چند بار اصول مربوط به استقلال قوا را مطالعه و سعی در اجرای آن داشته اند؟! آن چه مسلم است این که آقای روحانی به هندسه قدرت و چگونگی مهار زیاده خواهی ها و شیوه و چگونگی جلوگیری از دیکتاتوری در قانون اساسی مسلط است. اما چرا وی هر از گاهی توپ را به زمین دیگر قوا می اندازد؟! عدم توان دولت در پاسخگویی به افکار عمومی ، دولتیان را به فرافکنی انداخته است. آقای روحانی چاره ای ندارد جز اینکه علل ضعف ها و شکست های دولت در حوزه های اقتصادی را به گردن دیگر قوا بیاندازد. اما این فرافکنی و ادبیات رئیس جمهور چه سودی برای وی دارد؟ با توجه به این که برای تدوام دولت تدبیر و امید به آراء مردم در انتخابات پیش رو نیاز است؛ بنابراین لزوم مخابره پیام" نگذاشتند و نمی گذارند من کار کنم" برای افکار عمومی و مردم کوچه و بازار ، نیاز شدید دولت و شخص آقای روحانی در این روزهاست. اما باور این ادعا که دیگران نمی گذارند حسن روحانی کار کند توسط عامه مردم چه سودی برای دولت دارد؟. فرهنگ اسلامی ایرانیان از گذشته های دور مردم پارسی را حامی مظلوم و خصم ظالم دانسته و ایرانیان هر کجا احساس کنند حق مظلومی پایمال شده به حمایت از او بر می خیزند. بنابراین کارکرد گزاره" نمی گذارند من کار کنم" برای آقای روحانی، تولید مظلومیت می باشد. این مظلوم نمایی و تضییع حق رئیس جمهور، توسط دیگر قوا و حتی نهادهای دفاعی و نظامی تا شب انتخابات ادامه خواهد داشت. اوج فرافکنی های روحانی و مظلوم نمایی وی در مناظرات تلوزیونی در برابر رقبا اتفاق خواهد افتاد. اما کیست که نداند رئیس جمهور تا چه اندازه از اختیارات حکومتی ولی امر استفاده ننموده است؟! آیا واقعا مسئله، برخورد قوه قضائیه با تولید کنندگان است؟! آیا رئیس جمهور حاضر است آماری از برخورد قوه قضائیه با تولید کنندگان ارائه دهد؟! ادامه و حیات دولت فعلی به ایجاد دو قطبی با دیگر قوا و نهادها و قرار دادن خود در موضع مظلوم نمایی است. دولت بدون دلیل منطقی، در اکثر موارد دست به مظلوم نمایی می زند. بنابراین در نقد و بررسی عملکرد دولت توسط فعالان رسانه ای ، به هیچ عنوان نباید زمینه مظلوم نمایی دولت اشرافی گرای مقهور کد خدا را فراهم نمود! سخن آخر با شخص آقای روحانی : امروز در قالب یک مثال پیشنهاد دادید علاوه بر شیوه های مرسوم، برای برون رفت از مشکلات راه سومی هم هست.اگر راه سوم نسخه هایی از جنس اعتماد مطلق شما به کد خداست؛ که مثل روز روشن است که این شیوه جواب نداد. اما اگر راه سوم شما اعتماد به توانمندی داخلی و بررسی و تامل در نظرات برادرانه منتقدین منصف می باشد؛ نویسنده این یادداشت دست شما را خاضعانه می بوسد. شما هم به جای بوسیدن دست بازپرس، دست کارگران و جوانانی بیکاری را ببوسید که شرمنده پدر و مادر و زن و بچه خود شده اند!

نویسنده:جواد رهنما. کارشناس فرهنگی سابق قوه قضائیه
5 فروردین 96